Wie de schoen past

Gisteren ging het bijna mis. Ik was al onderweg naar de kassa met de hooggehakte enkellaarsjes van groen zacht leer in mijn handen, toen ik een glimp van mezelf opving in de spiegel.  Was ik dat? Dat materialistische monster? Ik had mezelf niet tot de school van ‘fight terrorism, go shopping’ gerekend en toch stond ik nog geen week na mijn goede voornemens bijna een paar schoenen af te rekenen. Bijna. Op tijd werd ik uit mijn roes van bedwelmende leerlucht gewekt om via een snelle walk of shame de uitgang te bereiken. Diep weggedoken in mijn (katoenen) jas.

Maar verder ging het prima hoor, deze week, met het plantaardige leven. Dank u wel.

Buiten is het dus af en toe slalommen rond de valkuilen van verborgen en minder verborgen zuivel. Een broodje dat de dame van de lunchzaak naast mijn kantoor met liefde  speciaal voor mij buiten het menu om vlees-, vis- en kaasloos klaarmaakte, bevatte tóch een laagje pesto. Zat daar geen parmezaan in? En, hé, dat beschuitje met muisje voor het pasgeboren nichtje hoort bij de rite de passage en is nauwelijks voedsel te noemen. Ja, ja, mensen, zo verzwik je dus je veganistische enkel.Maar thuis in mijn keuken ben ik de vegan-queen en zijn groenten mijn beleidsinstrumenten. – ik geef toe: deze metafoor behoeft nog wat werk, qua sexappeal zeg maar.-

Want, Gaston, vertel! Wat hebben zij gegeten?

Het weekdieet: Maandag was geroosterde wintergroentendag met krokant knoflook-peterselie-broodstrooisel en saliechips. Woensdag en donderdag waren de spannende granendagen: lauwwarme freekehsalade met geroosterde courgette, kastanjechampignons, walnoten en korianderpesto en Italiaanse groentesoep met farro. Zaterdag een kikkererwtensalade met boerenkool en gerookte tofu en een komkommersalade met granaatappelpitjes, munt en walnoot. De oplettende lezer vraagt zich nu af: “En dinsdag en vrijdag?”. Een frikadel speciaal natuurlijk! Nee, geintje: de Amsterdamse horeca voedde mij toen veganstyle met een respectievelijk een broodje falafel en  een fijne Thaise curry met tofu. U ziet, ik kom niets tekort. Ik heb deze week een overschot aan vezels, vitaminen en mineralen binnen gekregen en – ook niet onbelangrijk – een zee van vrolijke kleuren, geuren en bijzondere smaken. Misschien dat dit offer, want dat dienen goede voornemens toch te wezen,  mij iets te eenvoudig afgaat al met al. Ok, op dat akkefietje met die schoenen na dan.

Kikkererwtensalade met boerenkool en gerookte tofu

Voor 2 personen

•  Een blik kikkererwten
•  Een blok gerookte tofu van 200 gram (bij de biologische supermarkt, ik koos voor gerookte tofu met gehakte nootjes)
• Een zak gesneden boerenkool van circa 150 gram
• Teentje knoflook
• Blikje groene olijven (ik houd van groene olijven met citroen)
• Theelepel komijnpoeder
• Halve theelepel gerookte paprikapoeder (eigenlijk niet te vervangen door gewone paprikapoeder. Zeker de moeite waard om achteraan te gaan. Ik heb de mijne van Hollandaluz op de Haarlemmerstraat in Amsterdam )
• Citroensap van een halve citroen

Doe de kruiden en de gehakte knoflook met wat olie in een hapjespan en laat 1 minuut bakken. Doe dan de kikkererwten erbij en bak een minuut of 5. Voeg vervolgens de gerookte tofu toe en bak die ook een paar minuten mee. Doe de boerenkool erbij en laat die met een deksel op de pan slinken, maar laat de boerenkool wel zijn beet houden. Dit duurt ongeveer 5 minuten. Voeg aan het einde de olijven toe en knijp de helft van de citroen uit over het gerecht. Goed op smaak brengen met peper en zout. Warm heerlijk, maar koud ook lekker.

Onhippe voornemens

Good bye to all that! Toch nog even een cheese cake gebakken als afscheid.

Yep, ik weet het, health is uit, achterhaald, zóóó 2014. Het Parool schrijft over tevreden rokers, de populairste bloggers plaatsen foto’s van fastfood, sporten blijkt nooit zoden aan de dijk te hebben gezet afvaltechnisch gezien en powerfoods liggen ordinair bij de Albert Heijn. Rens Kroes, jouw tijd is voorbij!

Wat bezielt mij dan om januari 2015 als veganist door te brengen? Waarom deze onhippe goede voornemens. (En dan nog zo iets: voornemens…die zijn toch sowieso gedoemd te mislukken?)

Tja, wat zal ik zeggen: mens sana in corpore sano? Klinkt het logischer in het Latijn? Een tegenwicht voor de decadente vette feestdagen? Een maandje extra hard aan de diertjes denken en het milieu? All of the above én, eigenlijk ook wel, just because I can. (Sorry voor het Engels, maar dat geeft me toch dat tjakka-gevoel). Kortom, het is ook een uitdaging, het breken met gewoonten. En dat mag af en toe ook wel eens.

Kijk, vegetarisch eten doe ik al. Dat is het resultaat van geslaagde goede voornemens van vijf jaar geleden. Ik at al weinig vlees en vis, dus het was een klein offer voor een betere wereld. Maar veganistisch? Helemaal plantaardig? Geen verse parmezaan over mijn spaghetti?  Geen eitje op zondagochtend? Geen gratin over mijn ovenschotel? Geen honing-mosterddressing - de arme bijtjes indachtig – over mijn salade? En hoe kom ik aan veganistische wijn? Dat gaat nog pittig worden. Mijn kookvaardigheden zullen danig op de proef worden gesteld. Het vergt behoorlijk wat fantasie om mijn bourgondische appetijt te bevredigen en dat van mijn vriend niet te vergeten, die overigens niet eens vegetariër is.

Een blogje op z’n tijd om jullie op de hoogte te houden van het leven als veganist is een mooie stok achter de deur. En wie weet, misschien krijg je zelf nog wel wat ideeën om eens iets anders te koken.